Tja, dan heb je een teef en beslis je om te gaan fokken. Nu, 17 jaar later, weet ik pas hoeveel werk dat eigenlijk is. Niet alleen van tevoren, je moet tenslotte toch die super reu ergens zien te vinden, maar des te meer als de pups er uiteindelijk zijn. Niet alleen het schoonhouden van de werpkist, het socialiseren van de pups en het voeren van de pups, maar zeker ook de toekomstige pupkopers ontvangen en familie en vrienden. Ontzettend leuk allemaal, maar best wel vermoeiend!

Daarnaast kost het ook heel wat geld. Voor de dekking wil je de reu uiteraard eerst zien. En als de pups er dan zijn, dan gaat het pas echt geld kosten. De werpkist moet in orde zijn, als je de mazzel hebt er al een te hebben. De teef moet gezond zijn, ze moet entingen en wormkuren gehad hebben. Dan de reis naar de reu. Helaas is dat voor mij altijd een dure aangelegenheid. Ik ben twee keer naar Engeland geweest voor een dekking, waarvan het 1 keer niet gelukt is. We zijn vanuit de Belgische Ardennen dagen achter elkaar terug gereden naar Nederland voor een dekking. Ook niet gelukt. Ook de dekking in Duitsland is vruchteloos verlopen. Gelukkig is de dekking met de reu die we vanuit Canada over hebben laten komen wel gelukt. 
Maar het zijn wel allemaal dingen die je van tevoren moet incalculeren. En heb ik het dus nog niet eens over al die progesterontesten die je voor niets gedaan hebt....

Ook moet je tegen een stootje kunnen. De teleurstelling na een mislukte dekking, het verdriet na het doodgaan van je hele nest. Allemaal dingen die normaal gesproken niet gebeuren, maar het is wel mogelijk.

Ondanks alles vind ik de fokkerij nog steeds heel erg leuk. Het is geweldig om te zien hoe blij de pupkopers zijn met hun aanwinsten, ook na al die jaren. Ook als fokker ben ik trots op mijn fokprodukten. Niet alle honden worden ingezet tijdens de praktische jacht of op shows en wedstrijden, maar ik heb zelf een erg goede indruk van het jachtverstand wat ze bezitten. En daar ben ik ontzettend tevreden over.

Het is niet mijn doelstelling om te vermeerderen, maar om te verbeteren. Hoewel de nadruk van mijn fokkerij ligt bij de kwaliteiten die ze in het veld laten zien, zal ik zeker de gezondheid, het karakter en de bouw niet vergeten. 

Terugkijkend op de pups die ik gefokt heb, ben ik van mening dat ik hier zeker in geslaagd ben!

Nog even een kleine opmerking over de fokkerij van jachthonden. Hoewel ik heel goed begrijp dat niet iedereen in staat is of de mogelijkheden heeft om zijn hond mee te laten doen aan proeven en/of wedstrijden, vind ik het toch wel een hele kwalijke zaak dat sommige mensen dit dan maar geheel achterwege laten. Er wordt soms nauwelijks gekeken naar de jachteigenschappen van beide ouderdieren. Ook wordt er soms gesteld dat Weimaraners uit landen als bijvoorbeeld Amerika, geschikter zouden zijn als huishond dan een Duitse Weimaraner.

Allemaal ONZIN! In mijn optiek zijn dit verkooptechnieken of onwetendheid van de fokker. Een Weimaraner is GEEN gemakkelijke hond en moet een goede opvoeding krijgen om hem tot gehoorzame huishond te maken. Dit geldt voor Weimaraners uit welk land dan ook.

Een scheiding tussen show- en jachtlijnen is een schande voor het ras. Een Weimaraner is een jachthond, die alleen met een goede bouw en goed karakter kan functioneren. Fokkers, let hier dus op!!!