Mowgli Proudly Presents Callas

(07-02-2006 - 17-02-2010)

Callas is niet meer. Ze is aangereden door een auto en was op slag dood. Hoewel Callas niet van ons was, had ze toch wel een speciaal plekje bij ons. Ze is hier verschillende keren wezen logeren en we hebben de nodige training met haar gedaan. Daarnaast zijn we vreselijk veel bij Marjolein over de vloer geweest toen Callas 8 mnd geleden een nest had. Het voelt toch of je eigen hondje er niet meer is..........

Omdat het met Mowgli, Daan en Billy best wel heel erg goed gaat, was ik als fokker natuurlijk erg benieuwd of ook CallieMac het een beetje doet. Dat was snel bekeken, ook Callas liet het zien. Hieronder een beknopt verslag van Callas haar werkcarrière, geschreven door Marjolein Spijker, mede-eigenaresse van langhaar Weimaraner kennel "Mowgli Proudly Presents".

Nog niet zo heel erg lang geleden ben ik in contact gekomen met hetgeen waar mijn honden 'voor gemaakt' zijn, nl de jacht. Met Marjolein, de fokster van onder andere Callas en Balou, en Roel hebben we de honden een paar maal laten lopen in verschillende velden. Soms alleen, soms met een ervaren hond als Daan en Barak erbij. Heeeerlijk vonden die honden dat! Wat gingen ze tekeer! Zomaar uit zichzelf revieren over dat veld, op zoek naar wild! Ze namen flink de ruimte en zo af en toe was ik ze gewoon even 'kwijt'.
Hoewel het voor de honden ook 'een eerste ervaring met veldwerk' was, pikten deze het zo op! Ik had er wat meer moeite mee! Hoe waait de wind? Hoe zet je de hond in? Waar zou het veerwild kunnen zitten? Wat doe je als ze een haas tegenkomen? Ook het 'loslaten' van de honden vond ik lastig. Stel je voor dat ze ervandoor zouden gaan.......(controlfreak). Gelukkig waren Marjolein en Roel erg geduldig met me. De honden hadden het geweldig naar hun zin en kwamen vanzelfsprekend keurig terug zodra dat ze gevraagd werd!!!(hum).

Een ding was wel meteen duidelijk: er moest een rek of iets dergelijks achter in de auto komen. Want toen ze eenmaal de smaak te pakken hadden en ik met een van de twee het veld inging, brak de ander ondertussen de auto af......! Helemaal gek werd deze dan als hij of zij in de auto moest blijven....., iets waar ik normaal gesproken NOOIT een probleem mee had. Ik kon rustig al mijn boodschappen (slager, bakker, noem maar op) op de achterbank hebben staan terwijl de honden achter in de auto zaten (zonder rek of net dus!). Inmiddels zit er dus een rek achter de achterbank, nu nog een rek of iets dergelijks voor als de achterklep opengaat, zodat ze er niet allemaal tegelijk uitspringen......

Aanlegproef veldwerk, Ouddorp 2007

Terug naar het veldwerk. Omdat ik zag dat de honden vreselijk veel plezier hadden in het spelletje, ben ik er mee door gegaan. Volgende stap was om mee te doen aan de aanlegproeven die door de vereniging werden georganiseerd. De eerste keer heb ik enkel gelopen met Callas. De hond vond het geweldig, ik was bloednerveus. Wist nauwelijks wat de bedoeling was en liep daar dus maar een beetje in die zware bieten..... brak bijna mijn enkels doordat ik alleen naar Callas keek die door het veld 'zweefde'. Moe, maar voldaan en met een geslaagde proef op zak mocht ik aan het eind van de dag naar huis! 

Aanlegproef veldwerk, Steenbergen 2007

Kort daarna was er weer een aanlegproef, waar ik nu ook Balou voor in had geschreven. Zowel Callas als Balou slaagden met vlag en wimpel, iets wat niet voor elke hond gold die die dag mee deed! Apetrots was ik op mijn beesten-vriendjes (en natuurlijk ook een beetje op mezelf)! 

Dat najaar (2007) heb ik vervolgens met Callas aan een paar jeugdwedstrijden meegedaan! Wederom heel spannend en heel erg leuk en leerzaam! Heel langzaam begreep ik een beetje wat de bedoeling was en wat ik kon doen om een en ander bij de hond te faciliteren. Dit betekent niet dat ik geen fouten maakte! Integendeel! Maar al met al kijk ik, hoewel er geen kwalificaties behaald zijn met Callas toen (wel eentje met Billy!!), terug op een paar zeer geslaagde dagen. Ondanks de kou en nattigheid die ik veel ben tegengekomen was het steeds erg leuk. Callas gaat erg vooruit en ik begrijp nu een beetje op welke punten en met name ook hoe ik haar moet trainen. Zo apporteerde ze niet (had ik haar nooit geleerd), maar dat zat er werkelijk binnen twee dagen in. Dummy of iets echts met veren, ze haalt het keurig voor me op! Ze is ook heel zacht in de bek, en maakt dus gelukkig geen wild kapot!

Met Callas met ik dit najaar twee wedstrijden gelopen. Ik natuurlijk weer erg nerveus. Ik zou immers meedoen aan een serieuze open klasse wedstrijd. Niks geen jeugdgedoe, nee het echte werk.... Ik had door omstandigheden te weinig getraind met haar en liep een beetje onwennig het veld op. Callas liep natuurlijk weer geweldig! Hoge kophouding, nam flink veld.... prachtig om te zien. Helaas stond ze te kort voor op een fazant om hem vervolgens de lucht in te jagen..... Ik werd verder nog soort van 'berispt' vanwege het feit dat ik geen fluitje bij me had....

De laatste wedstrijd, een paar dagen daarna, kreeg ik de eerste loop..... Spannend! Cal liep weer als een trein! Liet maar liefst drie reeën die opstonden midden in het veld keurig gaan en wilde even achter een haas aangaan, maar ik kon haar gelukkig terugfluiten!!! (ja ik had een fluitje meegenomen!). Omdat ik teveel bezig was met dat wild waar Callas niets mee mocht, vergat ik haar wat meer naar de kant te sturen. Wellicht had daar wat ingezeten...... Hoe dan ook, ze in de eerste loop geen wild, maar ze liep als een raket!

We kregen een tweede loop en daar maakte ik een kapitale fout. Het veld begon vanaf het weggetje net naast een boerderij. In eerste instantie een smal stukje land om vervolgens breed achter de bebouwing verder te gaan. Op het erf van de boerderij was Callas juist daarvoor een beetje 'geplaagd' door een jonge labrador reu die daar liep. Waarschijnlijk had ze die nog in haar hoofd toen ik haar in het veld zette. Dat deed ik recht op de wind en daarmee recht op het veld... Callas stoof op haar bekende manier naar voren en wat niemand gedacht had (ook de keurmeester niet, want die liep een heel stuk verderop vanachter de boerderij het veld in), daar zat een enorme haan op 5 meter afstand van de weg. Callas liep hem zowat omver..... Jammer dan, binnen 10 seconden was de tweede loop ten einde. Had ik haar wat meer dwars gezet, dan had ze de haan waarschijnlijk na haar eerste slag bijtijds geroken om daarna natuurlijk keurig voor te staan, te wachten op het geweer en op mij, om vervolgens de geschoten fazant keurig binnen te brengen........! Geen kwalificatie die dag, maar weer enorm veel geleerd!
Ook tijdens het jagen doet Callas het goed. Ze is nog niet veel meegeweest en moet dus nog een hoop leren, maar ze laat wel zien dat ze het allemaal snapt.

Marjolein Spijker