In het koopcontract van Mowgli had ik ondertekend de pup jachtgericht op te voeden, maar wist ik veel wat dat inhield! 

Na weken en weken puppy cursus gevolgd te hebben, dat was namelijk heel erg gezellig, ben ik begonnen met de jachttraining. Ik ben doorgegaan met deze training tot ik ongeveer op B-niveau zat en toen ben ik begonnen met het veldwerk. Eerst bij de Duitse Staande Korthaar vereniging, maar daar voelde ik me toch niet helemaal thuis. Daarom ben ik toen door gegaan naar de training die door de Weimaraner vereniging gegeven wordt. Ook daar liep het niet echt soepel. Mowgli bracht het ene na het andere haas weg en ik begon het plezier in deze tak van de jachthondensport al snel te verliezen. Aan het einde van deze cursus heb ik besloten om drie jeugdwedstrijden (najaar) te lopen en er daarna lekker mee te stoppen.
Dat liep alleen wat anders. Met hulp van anderen hebben we toch doorgezet. Maar helaas, het is niet gelukt. Mowgli was inmiddels zo gek op hazen dat dat er bijna niet meer uit te krijgen is. Ze is wel gehoorzaam als er een haas opgaat, maar ze zal er wel naar zoeken. En die vogels komen op de tweede plaats. Ik ben er toen maar mee opgehouden. Het gaf zoveel frustraties. Ik ben nu lekker aan het jagen met haar en Meike is met zweetwerk begonnen.
Meike heeft er overigens net zoveel trainingsuurtjes in gestoken als ik. Zij is degene die een KNJV-proef heeft gelopen en ze doet ook het zweetspoorproeven met Mowgli.
Omdat Mowgli een zweetspoorkwalificatie gelopen heeft, is ze opgenomen in het gebruikshondenregister van de vereniging "De Weimarse Staande Hond". Bovendien heeft ze een gebruikshondenverklaring, afgegeven door de Raad van Beheer en het FCI. Hiermee is ze uiteindelijk internationaal kampioen geworden.

Jeugdveldwedstrijd Heidewachtelvereniging, 22 oktober 2001 te Zierikzee
Dit was onze eerste veldwedstrijd en we hadden eigenlijk nauwelijks een idee van hoe het er aan toe zou gaan. Ik slipte Mowgli, zoals ze dat dan noemen en die ging er direct als een speer vandoor. Niet alleen was ze echt aan het jagen, ze liep ook de sterren van de hemel. Mowgli heeft een ontzettende atletische bouw en ze kan daardoor een enorm tempo lopen. Ze deed daar niet onder voor een continentaal I hond. Aan het einde van de dag, in haar tweede loop, maakte ze een punt. Jammer genoeg had ik geen idee wat ik nu moest doen en op het moment dat ik in de gaten kreeg dat ik er heen moest, was de fazant al verdwenen. Op het moment dat ze losliet floot de keurmeester wat het einde van de loop betekende. Op dat moment maakte Mowgli de fazant weer vast en stond ze weer voor. Twee tellen later ging de fazant op. Voor alles wat ze die dag had laten zien, kregen we een eervolle vermelding. Als ik die stomme fout niet gemaakt had, was hier misschien wel onze eerste kwalificatie gevallen. De keurmeester zei dat hij in jaren niet zoveel kwaliteit in een langhaar gezien had! Gelukkig maakte dat het allemaal weer helemaal goed.

Jeugdveldwedstrijd Grote Münsterlandervereniging, 13 oktober 2001 te Hoofdplaat
Onze tweede wedstrijd en hoewel we niets gehaald hebben, vergeet ik hem niet meer. Mowgli heeft daar wel 4 lopen gehad en heeft dus alle kans gehad om een punt te scoren. Jammer genoeg was ze zo druk in die vierde loop, dat ze de kans die ze kreeg niet benutte.

Jeugdveldwedstrijd Weimaraner vereniging, 20 oktober 2001 te Zoutkamp
Ook dit was een mooie wedstrijd. Hier waren we de enige die een derde loop kregen. Mowgli deed dus weer goed haar best. Alleen weer hetzelfde als in Hoofdplaat. Ze was haar kop een beetje kwijt, kwam verkeerd onder de wind en op ging de fazant. Wel een eervolle vermelding gekregen!

Najaar 2002
Na deze wedstrijd, hebben we acht wedstrijden in de open klasse gelopen. Allemaal drie keer niks. Mowgli luisterde niet en was alleen maar op zoek naar haas. We hebben wel mee mogen doen aan de wedstrijd om de Continentaal II bokaal, ze had namelijk genoeg potentie, maar ook daar werd het niets. Ik was het toen zo ontzettend zat, dat ik besloten heb om met het veldwerk te stoppen. We hadden er echt keihard voor gewerkt, maar het mocht niet baten.

Najaar 2003
Meike en ik hebben toen besloten om het KNJV-werk op te gaan pakken. Ik heb ook geholpen met de training, maar het grootste gedeelte is door Meike gedaan. Tijdens de trainingen ging het allemaal redelijk goed en ook de onderlinge proef ging prima. Er waren wat slordigheden, maar we hebben het C-gedeelte behaald met 42 punten en het B-gedeelte met 27 punten. We hebben toen besloten om ons voor een aantal officiële proeven in te schrijven. Jammer genoeg konden we ons na de eerste proef alweer terug trekken uit het circuit. Mowgli had namelijk voor de proef al een scheurtje in het bot van haar teen, wat achteraf bleek, en op de proef van de Weimaraner vereniging is die scheur een fractuur geworden. We hebben deze proef dan ook niet gehaald en het is bij één proef gebleven.

Zweet- en sleepspoorproef
Ons volgende project was het zweetwerk. We zijn begonnen met de zweetwerkcursus van de Weimaraner vereniging, die door Dolf (de Snoo) gegeven werd. Na de nodige assistentie te hebben verleend met het leggen van sporen, zijn we echt ontzettend enthousiast geworden. Mowgli deed het daarnaast ook nog eens aardig, we konden dus niet anders dan afsluiten met de zweet- en sleepwerkproef. Ondanks de zenuwen van Meike, die voorjager was, heeft deze combinatie goed werk laten zien en zijn we geslaagd. 

Najaarswedstrijd Weimaraner vereniging, 16 oktober 2004 te Zoutkamp
Tja, en dan stroomt het bloed toch waar het niet kan gaan. Daan deed mee aan een veldwedstrijd, dus we konden het met Mowgli ook wel weer eens proberen. Niet geschoten is tenslotte altijd mis. Nou ja, het was ook mis. Mowgli begon echt ontzettend goed en na goed en agressief door het veld te zijn gegaan, kwam ze tot voorstaan. Jammer genoeg wist Meike niet goed of het echt was of niet. Ze gokte op het laatste en liet Mowgli doorjagen. Direct daarna liep Meike er zelf de fazant uit. En ja, dat telt natuurlijk niet.

Zweetspoorproef F en schottest Weimaraner vereniging, 30 oktober 2004 te Nunspeet
Omdat het goed ging met het zweetwerk, hebben we haar voor een officiële wedstrijd ingeschreven. Helaas was Meike zo ontzettend zenuwachtig, dat ze Mowgli, nadat ze een eerste afroep gehad had, niet meer op het goede spoor kreeg. Het was ook lastig, want het goede spoor lag wel in de richting waarin Mowgli in eerste instantie heen wilde. Omdat de keurmeester haar een afroep gaf, dacht Meike dat het de andere kant op moest zijn. Jammer, proef niet behaald.

Apporteerwedstrijd ter drijfjacht, 13 november 2004 te Noordhoek
"De Jager" kwam binnen, waarin de veldwedstrijdkalender stond. Daarin stond ook deze wedstrijd vermeld. We hadden eigenlijk geen flauw idee wat het precies inhield, maar na wat informatie ingewonnen te hebben, hebben we ons maar ingeschreven. En daar waren we duidelijk nog niet klaar voor. Meike joeg haar voor en ondanks het feit dat het niet helemaal ging zoals gehoopt, hebben ze toch mooi werk laten zien. Mowgli moest een eend apporteren die in een diepe sloot lag op wel 150 meter afstand. Meike stuurt haar weg en op dat moment komt ze tot het besef dat de fluit nog in de auto ligt. Nou, grote paniek bij Meike. Toen ze voorstelde om Mowgli terug te roepen en opnieuw in te zetten nadat de fluit er weer was, zei de keurmeester dat ze Mowgli het maar moest laten proberen. En dit is dan ook het mooiste apport van Mowgli van die dag geworden. Het blijkt dus maar weer eens, we hebben wat moeite de hond op eigen benen te laten lopen.
Al met al dus best een redelijke dag, maar er wordt toch wat meer afwerking en geduld van de hond verwacht dan tijdens de jacht. Ondanks het feit dat we geen kwalificatie kregen, was het wel een geweldige ervaring en zeker voor herhaling vatbaar!!! De meeste honden lagen er namelijk allang uit toen Mowgli uiteindelijk afgefloten werd.

Aanlegproef veldwerk, 27 augustus 2005 te Rhoon
Door de veldwedstrijd in Zoutkamp, hebben we de smaak weer te pakken gekregen, wat betreft het veldwerk. Ik wist dat er nogal wat mis was met de manier waarop Mowgli jaagt. En zeker omdat iedereen zei dat er niets meer aan haar te doen was, ben ik begonnen met trainen. Mijn missie was om iedereen te laten zien dat dat niet het geval is. En dat is gelukt.
Uren en uren training heb ik er in gestoken. Ik heb vele kilometers moeten maken en er erg vroeg mijn bed uit moeten komen. Daarnaast de nodige frustraties, maar ook de geweldige momenten. We zijn er nog lang niet, maar het gaat echt duidelijk de goede kant op. Dat bleek ook uit de uitslag van de aanlegproef.
We waren als tweede aan de beurt. De hond voor ons had al een punt gemaakt voor ze überhaupt de bieten in ging, wij hadden dus een schoon veld. Naar mijn mening liep ze redelijk goed, alhoewel het commentaar van de keurmeesters was dat ze veel te voorzichtig was en dat het daardoor niet echt een flitsende vertoning was. Dat kwam mede door de fazant die voor ons uit bleef lopen. Ze is nu éénmaal niet ervaren genoeg om zo'n fazant dan goed vast te maken omdat ze te voorzichtig is op zo'n moment. De volgende loop ging beter. Ze was heel goed aan het jagen, alleen dit keer luisterde ze wat minder. Jammer genoeg kwam er ook in deze loop geen fazant tevoorschijn.
De derde beurt kwam het goed. Mowgli deed eerst een haas op, waar ze keurig steady op was. Daarna maakte ze een mooi punt op een hennetje. De proef is behaald met maximale punten!!!!!
Een goed begin is het halve werk.....

Najaarswedstrijd Weimaraner vereniging, 5 oktober 2005 te Numansdorp
Tja, ik denk dat je wel kunt stellen dat Mowgli haar dag niet helemaal had. Ze luisterde goed, maakte op links haar slagen goed, maar liep op recht echt nog slechter dan slecht. Ze ging met naar neus aan de grond de sporen uit en kwam met haar neus aan de grond op hetzelfde spoor weer terug. Aan het einde van het veld stond ze voor en was ze perfect steady bij het opgaan van het wild en bij het geweerschot, maar ja.... er is meer nodig voor een kwalificatie dan een puntje maken. Leuke poging in ieder geval.

Zweetspoorproef F, 30 oktober 2005 te Nunspeet
Toen was het eindelijk zover, de officiële zweetspoorproef. Omdat we het afgelopen jaar nogal wat meegemaakt hebben met haar nest, daarna met de operatie, vervolgens de training voor de aanlegproef, hebben we niet echt heel erg veel tijd gehad voor het zweetwerk. De keren dat we hebben kunnen trainen heeft ze gelukkig laten zien wat ze in huis heeft. Vooral de laatste keer dat we trainden ging het echt super. Meike liep achter Mowgli aan, zonder ook maar één keer in te hoeven grijpen. Ze waren dan ook binnen no time aan het einde van het spoor. En dat geeft best wat zelfvertrouwen. Na deze training hebben we dan ook besloten om niet meer te gaan trainen. We hadden echt het idee er klaar voor te zijn.
Hier het verslag van Meike, die deze dag de voorjager was van Mowgli.
Het begin van het spoor ging eigenlijk niet helemaal lekker. Ze liep er een beetje op te zigzaggen. Dus ik heb haar vrij snel weer naar me terug geroepen en haar weer opnieuw ingezet op het startpunt. Deze keer liep ze beter weg en kwamen we bij een pad uit. Ze stak het pad recht over en ik twijfelde al een beetje of het wel goed was. En later bleek die twijfel helemaal terecht, want toen kreeg ik mijn eerste afroep. Omdat ik niet zeker wist of ze wel op het goede punt het vanuit het bos het pad was overgestoken, ben ik weer een stukje het bos in gegaan. Daar heeft Mowgli wat heen en weer gecirkeld, maar wilde niet echt duidelijk een bepaalde kant op.
Ja, terug het bos in waar we vandaan kwamen, maar dat leek me niet echt de juiste kant. Ik was ernstig het spoor bijster en vroeg me af waar ik eigenlijk mee bezig was. Gelukkig bleef Albert Slagman (bij hem hebben we een paar keer een spoortje geoefend) heel rustig en vriendelijk naar me glimlachen. Heerlijk zo'n rustpunt, terwijl je het zoooo druk hebt! Maar op gegeven moment gaf Mowgli weer aan dat ze naar voren wilde en ik ben maar achter haar aangegaan. Ik moest over wat boomstammen klimmen en verloor daarbij mijn lijn en toen heeft Mowgli er even de vaart ingezet. Volgens de keurmeesters mijn geluk, omdat ze toen duidelijk aangaf waar ze heen wilde en ik haar niet meer tegen kon houden. Eindelijk kon ik die lijn weer vastgrijpen en hebben we de eerste haak gemaakt, naar rechts. Op een heel klein smal paadje en ik dacht dat het een wissel was. En de sporen lopen in principe niet over de wissels. Dus ik heb Mowgli daar twee of drie keer vanaf gehaald, maar ze ging er steeds naar terug, dat ik op gegeven maar heb toegegeven. Na een stuk rechtuit te hebben gelopen, kwamen we bij een stuk bos met heeeeeel veeeel bladeren op de grond. Ik heb daar al een keer eerder gelopen en toen ging het daar helemaal mis. Mowgli had geen idee welke kant ze op moest. Maar deze keer liep ze in één recht lijn door in een mooi rustig tempo en met haar neus aan de grond. Echt super!! Vervolgens maakte ze weer een haak naar rechts. En net op dat moment komen er mensen met een hond aan lopen. Dus ik heb haar maar even bij me geroepen. Vlak voor het punt waar ze de haak naar rechts maakte. Zodra de mensen voorbij waren, heb ik haar weer ingezet. In de plaats van naar rechts te gaan besloot ze toen naar voren te lopen. Lichtelijk verbaasd ben ik achter haar aangegaan, maar al snel ging haar koppie vaak omhoog en ging ze cirkelen. Ik heb haar dus weer mee genomen naar de plek waar ze haak in eerste instantie maakte en deze keer ging ze gelukkig weer naar rechts. Een pad overgestoken en in een rechte lijn een heuveltje op. Op het heuveltje ging ze weer iets naar rechts. Ik moest twee boomstammen over klimmen en toen begon ik te twijfelen. Ze liep niet meer heel zelfverzekerd. Koppie weer te vaak omhoog, maar ook weer niet heel overtuigend dat ze helemaal niet meer wist waar ze mee bezig was. Ik kreeg toen helaas mijn tweede afroep. Ik wist gelukkig precies waar ze nog wel goed zat: voor de twee boomstammen.
Ik ben terug gelopen naar dat plekje en keurmeester zei dat ik het maar even rustig aanmoest doen. Niet te snel weg moest willen gaan en het af te raffelen. Dus ik heb Mowgli even laten zitten. Harry (onze spoordeskundige) had het op dat moment met een keurmeester over dammen. Dus ik zeg nog leuk dat het misschien een idee was om voortaan te gaan dammen in de plaats van zweetwerk. In mijn ogen was het allemaal niet echt een succes en ik had het ondertussen bloedheet gekregen. Het zweet liep in straaltjes van mijn rug. Terwijl ik sta te beppen met Harry, zet Mowgli haar neus aan de grond en loopt heel zachtjes weg. Een keurmeester zegt snel: Kijk naar je hond! Ik ben gelijk achter haar aangegaan en zo'n vijftig meter verder op lag het stuk. Achteraf vroegen de keurmeesters zich af wie er gelukkiger was bij stuk: de hond of de voorjaagster. Volgens Marjolein kon je aan mijn vreugdekreten duidelijk horen wie dat was.
Ik heb onderweg helemaal niks gezien. Nergens een druppel zweet, verwijzing of wondbed. En ik ben er volgens de mensen die mee waren, recht overheen gelopen. Ik heb dus twee afroepen gehad en daardoor kreeg ik 67 punten en een beoordeling goed. Lucia (vrouw van Harry en de andere spoordeskundige) vertelde me later dat ze vond dat Mowgli ongelooflijk veel geduld met me had gehad. Dat ik haar toch een paar keer van het spoor had gehaald en dat Mowgli stug door ging met haar eigen plan. Soms door een extra slinger te maken en weer terug waar ze oorspronkelijk heen wilde. Eén van de keurmeester zei ook dat als ik de lijn gelijk had losgelaten dat ik het spoor veel sneller had uitgelopen. Kortom: ik ben dan wel bij het eind gekomen, maar heb nog veel te leren! We gaan dus zeker door met dit spelletje, want ik vind het ontzettend leuk!!! En niet onbelangrijk, ontzettend gezellig. Een heerlijke dag in het bos gehad met stuk voor stuk leuke mensen. Nog een pittige borrel van Wim gehad. Wat wil een mens nog meer?!

Appèl- en apportproef, 21 januari te Zeewolde
Nadat we de zweetspoorproef behaald hadden, zijn we hard aan de slag gegaan voor de appèl- en apportproef, georganiseerd door onze vereniging. Dit was de enige "onderlinge" proef die we nog nodig hadden voor het certificaat van natuurlijke aanleg. Tijdens de training was al duidelijk dat we toch best al een heel eind waren, op één onderdeel na: af en blijf uit zicht met twee schoten. Omdat dat altijd onze zwakke plek geweest is, trainen we dat ook niet zo vaak. En dat zie je op zo'n moment terug. Uiteraard hebben we alles op alles gezet en eigenlijk waren we best wel redelijk tevreden na al die uren trainen. Ze bleef keurig liggen, tot wel ruim vier minuten. Ook tijdens jachtdagen hebben we regelmatig kunnen trainen. Het verliep niet allemaal even vlekkeloos, maar toch wel naar tevredenheid. Helaas heeft ze de proef niet gehaald.

KNJV-proef, 30 september 2006 te Kampen
Tja, dat KNJV-diploma moest er natuurlijk ook nog komen. Voorafgaand aan de proef zijn we druk aan het trainen geweest tijdens onze vakantie in Tsjechië. Opnieuw verwachten we het struikelblok bij het af en blijf uit zicht. Puur door laksheid natuurlijk. Pas op het laatste moment gaan trainen en dan kan het nog weleens fout aflopen. Gelukkig was Meike heel "cool" deze dag en ze hebben het samen gewoon voor elkaar gekregen. Dat B-diploma is binnen!!!!!

Zweetspoorproef F en C, 4 november 2007 te Nunspeet
We begonnen echt lol te krijgen in het zweetwerk. De 24-uurs sporen verliepen af en toe wat moeizaam en daarom zijn we op advies van Harry en Lucia Vlietstra begonnen met de C-sporen. Deze zijn wat opbouw gelijk aan de F-sporen, het enige verschil is de leeftijd. Een F-spoor is 24 uur oud, een C-spoor is 40 tot 44 uur oud.
Tijdens de trainingen liepen Mowgli en Meike regelmatig deze C-sporen uit zonder teveel afroepen. Kortom, ze waren er klaar voor. Helaas had Mowgli andere dingen aan haar hoofd op de proef zelf. Ze zijn niet verder dan 100 mtr gekomen, omdat ze teveel verleidingen tegen kwam en geen zin had om die links te laten liggen.
Ach, zo zijn we opnieuw een illusie armer en een desillusie rijker.